Soms weet je het gewoon.
Op een druilerige woensdagmiddag in november, zo’n dag waarop zelfs de lucht lijkt te gapen, liep ik binnen in een kleine kringwinkel aan de rand van Kortrijk. Het rook er naar oude boeken, koffie en herinneringen. Ik was er al vaak geweest, meestal op zoek naar iets dat iemand anders vergat te zien.
En daar lag hij. Half onder een stapel kussens, één oor wat gekruld, zijn wollen vachtje vaal en lichtjes grijs van het stof. Boris.
Hij had iets stoers. Een beetje koppig ook, alsof hij wilde zeggen: “Ik heb al wat meegemaakt, maar ik geef nog niet op.” En ik wist meteen: deze hoort thuis bij The Lost Teddy Shop.
Eerste hulp voor een schaapje
Terug in het atelier begon de zorg.
- Zijn oortje werd opnieuw gestikt met een stevige, zachte draad.
- De vacht kreeg een uitgebreide spa-behandeling (lees: een warm sopje en veel liefde).
- Zijn binnenkant werd deels vervangen met nieuwe, luchtige vulling — zodat hij weer zacht én stevig kon zijn.
- En tot slot: een zachtroze strikje. Want zelfs stoere schapen mogen stijlvol zijn.
Wat ik tijdens het herstellen van Boris voelde, was meer dan alleen zorg. Het was respect. Voor een knuffel die ondanks alles zijn glimlach niet had verloren. Voor een verleden dat je niet zomaar uitwist, maar eert door er liefde aan toe te voegen.
Klaar voor een tweede kans
Vandaag staat Boris trots rechtop in onze winkel. Zacht, fris, met karakter — en klaar voor een nieuw avontuur aan de zijde van iemand die hem ziet zoals ik hem zag: uniek, dapper en knuffelbaar.
Soms moet je gewoon luisteren naar wat een knuffel niet zegt.
En dan weet je: deze verdient het.
Welkom terug, Boris. 💕
— Margaux
